Şırnaklıların Gerçek İhtiyaçları Neler?

Şırnak’ın sorunları sık sık gündeme geliyor. Ben de mesleğim gereği farklı kesimlerle sohbet ederken, konu Şırnak olduğunda neredeyse aynı şikayetlerin tekrarlandığını fark ediyorum. Bu yazıda, Şırnaklıların temel isteklerini sıralamayı amaçlıyorum.

Şırnaklıların en büyük arzusu, kendi memleketinde çalışabilmek. Zonguldak, Ordu, Sakarya gibi yerlere mevsimlik işçi olarak gitmek yerine, doğdukları toprakta geçim kaynağı bulmak istiyorlar. Uzun mesafeli göçlerin ardındaki temel motivasyon, ailelerini yanlarında tutarak yerel bir istihdam sağlama ihtiyacı.

Şırnak’ın Gabar bölgesinden çıkarılan günlük 80 bin varil üzerindeki petrol, sadece bir hammadde olarak dışarıya satılmak istenmiyor. Yerel yan sanayi ve hizmet sektörünün gelişmesi, bu kaynağın şehrin ekonomisine dönüşmesi bekleniyor. Şırnaklılar, petrolün işlenmesi ve katma değer yaratacak tesislerin kurulmasını talep ediyor.

Habur sınır kapısının yılda bir milyonun üzerinde TIR hareketi, bölgeye büyük bir ticaret potansiyeli sunuyor. Şırnaklılar, bu ticaretin sadece geçiş noktası olmasından ziyade, lojistik, depolama ve sanayiye dönüşmesini, böylece bölge ekonomisine doğrudan katkı sağlamasını istiyor.

Şırnak, bir milyondan fazla küçükbaş hayvan barındıran bir şehir. Et, süt, deri gibi ürünlerin işlenmesi, kooperatifler ve yerli markaların kurulması, gençlere özel sektör istihdamı yaratması talep ediliyor. Böylece geçici İŞKUR işlerinden ziyade kalıcı fabrika istihdamı hedefleniyor.

Sağlık hizmetleri konusunda Şırnaklılar, Diyarbakır, Mardin gibi şehirlere seyahat etmek zorunda kalmadan, 500 yataklı modern bir hastane, kalıcı doktor kadrosu ve bir Tıp Fakültesi görmek istiyor. Yerel sağlık altyapısının güçlendirilmesi öncelik listesinde.

Ulaşımda ise Şırnak‑Van yolu başta olmak üzere, çevre şehirlerle güçlü bağlantıların tamamlanması isteniyor. Şırnaklılar, haritada yan yana duran Van’a saatlerce yolculuk yapmak yerine, hızlı ve güvenli bir kara yolu talep ediyor.

Güvenlik nedeniyle uzun yıllardır erişilemeyen köylere dönüş, Namaz Dağı, Gabar Dağı etekleri ve Hilal bölgesi gibi doğup büyüdükleri topraklara yeniden ulaşabilmek, aile evlerini, tarlalarını ve atalarının mezarlarını ziyaret edebilmek istiyorlar.

Şehir yaşam kalitesinin artırılması için parklar, gençlik merkezleri, sinema, tiyatro ve yürüyüş yolları gibi sosyal donatılar isteniyor. Şırnak sadece binalar ve yollarla değil, insanların rahatça sosyalleşebileceği mekanlarla da tanımlanmalı.

Kamu kurumlarında istikrar talebi de ön planda. Atanan yöneticilerin uzun vadeli görev yapması, kurumsal hafızanın oluşması ve eğitimde öğretmen değişimlerinin azaltılması bekleniyor. Böylece çocuklar aynı öğretmenle eğitim alabiliyor.

Şırnak, yetiştirdiği nitelikli gençlerin memleketinde kalmasını, başka şehirlerde kariyer aramamasını istiyor. Beyaz yakalı meslek gruplarının şehri terk etmesi yerine, burada üretim ve hizmet alanında istihdam bulması hedefleniyor.

Sonuç olarak Şırnaklıların talepleri olağanüstü değil; Türkiye’nin başka bir şehrinde yaşayan bir vatandaşın istediği şeyler aynı. Yardım değil, fırsat; ayrıcalık değil, eşitlik; geçici istihdam değil, sürdürülebilir üretim ve kendi memleketinde mutlu bir yaşam istiyorlar.